|
شاید جوان پرشور و حال گروه چاووش در روزهای انقلاب و هنرمند پخته و کاریزماتیک این روزهای موسیقی ملی ایران هرگز انتظار چنین اتفاقی را نمیکشید. این روزها در خیابان های شهر که راه میروی، قدم به قدم پلاکاردهایی خودنمایی میکنند که حس نوستالژیک قدیمیترها و شور خفتهی جوانترها را تحریک میکنند. اهل موسیقی پس از چند دقیقه رفتوآمد شهری و بالا و پایین کردن خیابانها، یک قطعه شعر با همان ملودی جداییناپذیرش در ذهنشان پیچوتاب میخورد: شعری که تا پیش از تابستان ۸۶ تقریباً (!) شاعر نداشت و شخصی ناشناس و بینشان بهنام «برزین آذرمهر» بهعنوان سرایندهی آن معرفی شده بود. پرویز مشکاتیان اما در یکی از گفتوگوهای پرشماری که امسال انجام داد، بالاخره فاش کرد که برزین آذرمهر و شعرش، هر دو زاییدهی طبع شاعری خودش است. این تصنیف سیاسی - انقلابی در همان سالهای ۵۸ - ۵۷ توسط گروه پرجوش و خروش چاووش، با صدای شجریان جوان اجرا شده و همواره یکی از بهترین و تأثیرگذارترین آثار چاووش بوده است. تصنیف بسیار کوتاه و مفهوم و محتوای شعر آن بههمان اندازه گویاست. |
همین گویایی و صراحت شعر سبب شده در جریان انتخابات مجلس هشتم، ائتلاف اصلاحطلبان آن را بهعنوان شعار اصلی خود برگزینند و بالای تمام پلاکاردهای تبلیغاتیشان چاپ کنند. اما نکتهای که در این بین جلب توجه میکند آنکه واکنش پرویز مشکاتیان به این قضیه چگونه است؟! آیا از این استفادهی ابزاری از شعرش توسط جریان اصلاحطلب رضایت دارد؟ البته این عادت دیرینهای است که در زمانهای خاص که پای رسیدن به منفعتی ویژه در میان است، سیاستمداران و مسئولان ما همه شعردوست و هواخواه موسیقی میشوند. بههر روی «همراه شو عزیز» شعری فوقالعاده بود که تبدیل به شعاری پرطمطراق شد. پ.ن: پس از نوشتن این سطور، متوجه شدم که پرویز مشکاتیان رضایت خود را از استفادهی جریان اصلاحطلبی از شعرش اعلام کرده است! دانلود کنید: رزم مشترک - آلبوم چاووش ۷ - با صدای محمدرضا شجریان - mirror بشنوید: همراه شو - با صدای محسن نامجو |
